kennis over ouderverstoting ontoereikend bij jeugdbescherming en rechters

Ouderverstoting is het gedrag dat een kind laat zien als het niet leert omgaan met beide ouders na een scheiding waar het voorheen een goede, of minstens neutrale relatie mee had. [originele tekst: https://ernajanssen.files.wordpress.com/2017/11/de-blinde-vlek-van-ouderverstoting.pdf%5D

THE DARK SIDE OF #KAOUTHAR DARMONIWat is ouderverstoting?

Ouderverstoting is het gedrag dat een kind laat zien als het niet leert omgaan met beide ouders na een scheiding waar het voorheen een goede, of minstens neutrale relatie mee had. Van ouderverstoting is sprake als een kind een ouder, met wie het voorheen een goede relatie had, niet meer wil zien, zonder goede reden. Vaak moedigt een ouder de afwijzing van het kind aan door negatieve informatie over de ouder die buitengesloten wordt, met het kind te delen, zoals bijv. tegen het kind zeggen dat deze toestemming weigert voor een buitenlandse vakantie.

Een ouder verstoort hierdoor, vaak bewust, soms onbewust, de relatie van het kind met de buitengesloten ouder. Het kind komt hierdoor in een loyaliteitsconflict: elk kind wil van nature van beide ouders houden. Als het kind positief beloond wordt op het afwijzen van een ouder en negatief beloond wordt op de wens contact te onderhouden met beide ouders, dan kan ouderverstotingsgedrag ontstaan. De veroorzaker is de ouder die het meest invloed op het kind uitoefent, meestal de moeder.

De ouder die wordt buitengesloten wordt steeds verder buiten spel gezet en kan dit proces zelf nauwelijks nog stoppen.

Verstoting of gerechtvaardigde afwijzing.  Bij ouderverstoting, alienation genoemd, zie je patronen van macht- en onmacht in de relatie tussen (ex-)partners die doorsijpelen in hun ouderschap en de relaties met hun kinderen. Deze patronen van macht en invloed tussen partners en ex-partners, maar ook als ouders en opvoeders zijn vaak door de jaren heen opgebouwd. Er kan soms ook sprake zijn van psychisch of fysiek geweld dat voorafging aan de scheiding of dat juist in het scheidingsproces of daarna oplaait en het conflict aanwakkert.  Als er door een ouder geweld is gebruikt, kan het juist ook begrijpelijk en gerechtvaardigd zijn dat kinderen dan één ouder niet willen zien. Dit heet estrangement in de onderzoeksliteratuur. Niet alle claims van ouderverstoting zijn dus gegrond. Het onderzoeken en beschrijven van signalen van kindermishandeling, partnergeweld, soms kind-oudermishandeling en ouderverstoting luistert in de praktijk nauw.

Niveaus van ouderverstoting. In de onderzoeksliteratuur worden drie niveaus van ouderverstoting onderkend: mild, matig sterk en ernstig waarbij de laatste vorm gelinkt wordt aan pathologie bij de verstotende ouder.

De milde vorm van ouderverstoting is regelmatig te zien in de beginfase van de scheiding.  Veranderingen brengen verlies en rouw met zich mee. Kinderen geven dan tijdens en na een scheiding soms aan een tijd een ouder niet/minder te willen zien. Hoe beter ouders in dit stadium afspraken kunnen maken over de opvoeding van de kinderen in het dagelijkse leven, hoe geringer het risico op ouderverstoting.

De matige vorm wordt gekenmerkt door de emoties van de binnen-ouder, waarbij het kind in deze emotie meegaat en zich negatief en oordelend gaat uiten over en naar de buiten-ouder.  Het herkennen, erkennen en werken met deze speciale doelgroep (kinderen en ouders) vraagt om goed opgeleide professionals en juristen.

Bij de ernstige vorm van ouderverstoting is de verzorgende ouder, vaak de moeder, bewust bezig het kind te ‘programmeren’ en krijgt hierbij steun van de omgeving. Het kind wordt vijandig tegenover de buitengesloten ouder en weigert elk contact.

Rechters, Jeugdbescherming en andere hulpverlening ontbeert het vaak aan kennis en inzicht om ouderverstoting tijdig te herkennen. Aparte hulpverlening voor het kind is absoluut noodzakelijk, welke alleen mogelijk is als het kind beschermd wordt tegen de ‘programmerende’ ouder, waarbij voortvarend en met klem wordt ingezet op herstel van de band met de buitengesloten ouder.

Ouderverstoting is een ernstige vorm kindermishandeling, daar de ontwikkeling van het kind in het gedrang komt.

bron: https://ernajanssen.files.wordpress.com/2017/11/de-blinde-vlek-van-ouderverstoting.pdf

Over Gérard Stokkink

Gerard Stokkink, lecturer body language & non verbal communication
Dit bericht werd geplaatst in publicaties. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s